Si Jesus at ang Pag-aayuno (06032017)

MATEO 6:16  Kapag kayo’y nag-aayuno, huwag kayong magmukhang malungkot tulad ng mga mapagkunwari. Hindi sila nag-aayos ng sarili upang mapansin ng mga tao na sila’y nag-aayuno. Tandaan ninyo: tinanggap na nila ang kanilang gantimpala.

Ang greek word na “fast” sa salita na fasting o pag-aayuno sa tagalog ay nangangahulugan na hindi kumain, o magpigil kumain. Pero nung panahon ni Christ, ang pag-aayuno ay maling nagamit at nabaluktot sa kabila ng kung ano ang sinasabi sa banal na kasulatan na may katapatan. Ang pag-aauyuno ay naging ritwal na para sa kanila upang makakuha ng merito sa Panginoon at atensyon para sa mga tao – ito’y higit sa lahat na pagpapakita ng mapagkunwaring relihiyosong gawain.

Marami sa mga Pariseo ang nag-aayuno ng dalawang beses sa isang linggo (Luke 18:12), karaniwan ay sa pangalawa o panglimang araw sa loob ng isang linggo. Pinipili nila ang mga araw na iyon ayon sa kanila sa kadahilanang natanggap nila mula kay Moses ang tabletas ng batas galing sa Panginoon sa bundok Sinai. Ngunit sumabay din ito sa dalawang pangunahing araw ng pamilihan/merkado ng mga Hudyo, kapag ang mga lungsod at bayan ay napupuno ng mga magsasaka, mangangalakal, at mamimili, na kung saan ang mga pampublikong pag-aayuno ay makatatanggap ng naglalakihang tagapanood.

Para sa mga gustong tumawag ng atensyon sa kanilang pag-aayuno ay “ipinapakita na nila ang kanilang  malungkot na mukha” at “pagpapakita ng kapabayaan sa kanilang panlabas na kasuotan upang mas higit na kapansin-pansin sila ng lahat ng tao roon na nag-aayuno.” magususot sila ng mga lumang kasuotan, minsan pa nga’y gulagulanit na at maduming kasuotan, hindi maayos na buhok, pagtatakip ng dumi at abo sa knilang mukha, at madalas na gumagamit ng makeup upang sila’y magmukang maputla at sakitin.

Maihahalintulad ko ito sa aking mga naging karanasan noon  sa pamamgitan ng pag-iisip kong  napakabuti kong tao kaysa sa iba sa pamamagitan ng madalas kong pagkanta sa simbahan at pakikisama sa mga youth organization ng simbahan. Iniisip ko na iba ako at malakas ang kapit ko sa Diyos kaysa sa mga kabataang hindi naglilingkod sa Panginoon dahil sa pagiging aktibo sa simbahan. Mataas ang tingin ko sa sarili ko kung ikukumpara ko sa ibang kabataan. Dahil naden sa mga ibinigay ng Diyos na Subalit ngayong namulat na ako sa Panginoon ay ipinamukha sa akin ng Panginoon na mali ang lahat ng aking iniisip. Para pala sa Panginoon ang ganitong gawi ng pag-aayuno ay paimbabaw at isang pangungutya. Ang mga taong iyon na kinondena ni Jesus sa pag-aayuno “para lamang makita ng tao” ay mapagpanggap na matuwid. Ang Diyos ay may maliit na pag-aalala sa kanilang motibo o sa kanilang iniisip, at walang matatanggap na gantimpala. Ang gantimpalang kanilang nais ay ang pagkilala ng mga tao, at iyon nga ang kanilang nakuha.

Itanong mo nga sa iyong sarili. Minsan ba ay nakaramdam ka na ikaw ay mas nakakataas sa iba sa pamamagitan ng iyong tapat na paraan ng iyong pananampalataya sa pamamagitan ng pagsunod sa iba’t ibang espiritwal na disiplina at gawaing pangrelihiyoso?  Ano ang nagagawa ng mga ganitong pakiramdam na pagmamalaki at pagtutulad ay nakapagpapalayo sa iyo para sa kadalisayan ng iyong oras sa Panginoon? Sa paanong paraan ito nakasasagabal sa iyong pagsamba?

 

Advertisements